10 Şubat 2013 Pazar

Kalbimi kazanan kedi >^•^<

Kedilerle en son yakınlaşmam 5-6 yaşlarıma denk geliyordu. O yaşlarda nerde bir kedi yavrusu görsem alıp eve getirirdim ve anneme yalvarmaya başlardım: Anne, n'olur eve alalım. Yanıt hayırdı tabii ki. Daha sonra nedensiz biçimde kedilerle ilişkim kalmadı. Apartmanın bahçesine bir köpek gelip yerleşmişti bir ara. Sahiplendik, ortaklaşa baktık ona, sevdik. En çok köpekleri severim. Severdim demek daha doğru bugünlerde. Çünkü Kefirle tanıştım. Kefir kalbimi inatçılığıyla, sevimliliğiyle, kafasına taktığını ısrarla yapmasıyla kazandı. Ama bunda rametli anneannemin de payı var. Onun ölümünden çok kısa süre sonra karşıma çıktı ve anneannem kedileri çok severdi.

Onu yazmadan olmazdı. Anneannem için yaşadıklarımı yazayım dedim...

Kefir ile tanışmam Aralık ayının sonlarına denk geliyor...Sanki yılbaşı armağanı idi :) Aslında o bizle tanışmak istedi...Bir gün salonda otururken bir baktım koridorda bir kedi geziniyor salına salına. Çok sakin. Korkmuyor, kaçmıyor. Pencere açıkken girdi demek deyip dışarı çıkardım. Bir gece yeni yatmıştım ki bir tıkırtı geldi dolaptan. Bir de ne göreyim: kedi önce eve sonra da dolaba girmiş gizlice. Yine dışarı çıkarttım tabii. Bir gece sabaha karşı 5:00 sularında yataktan dışarı sarkıttığım parmağımda ıslak ve soğuk bir hisle çığlık atarak uyandım. O da ne? Yine girmiş eve bu inatçı kedi ve beni uyandırıyor. Doğal olarak çok korktum. Dedim ki sonra girmişsin gizlice, yat uyu keyfine bak, neden beni uyandırıyorsun? Yine dışarı çıkarttık tabii... Deli midir nedir? Hiç ilgi göstermedik, sevmedik, mama vermedik...Neden habire bizim eve giriyor?Bahçede 3-5 kedi var ve yanından geçerken bile kaçıyorlar insandan ama bizimkinin umuru değil. İnatla eve gireceğim diyor. Eee bu kadar ziyaretten sonra ilgimi çekmeyi başardı. Gözüm artık hep onu arar oldu bahçede, pencerede. Nerede, ne yapıyor acaba? Bir ara dedim ki acaba hamile de yuva mı arıyor?

Derken kar yağdı. Aşırı soğuk. 9 Ocak'ta ona kartondan bir yuva yaptım merdivenin altına. Hemen girdi içine.










Ama sonra yine pencereye geldi. Pencereden ayrılmıyor. Madem pencerede olmak istiyor ki amacı belli aslında bir fırsatını buldu mu eve girmek :) baktım olacak gibi değil önce kartondan daha sonra da strafordan pencereyle demir parmaklıklar arasına ona bir yuva yaptım.









Bayıldı yuvasına...Daracık yere kıvrılıp uyuyor. Çok mutlu...Ama her fırsatta eve girmenin yollarını arıyor. Pencere açamaz olduk :) Havasızlıktan boğulacağız evde o derece yani.






Öyle şirin ki beni bağladı kendine...

Bu gecelik bu kadar...Devamı gelecek :))